پسمل مامانی و بابایی

به هر جایی سر می زنی... بعد که می بینی حواسم بهته، این نگاهو تحویلم میدی... ...

اینم وقتی که پسری بی حوصله می شود... ...

دختر می شدی رو دستم می موندی؟! ...

امروز گفتم سه چرخه رو بیارم سوارت کنم، فکرشو نمی کردم اینطور استقبال کنی، خیلی خوشت اومد و کل خونه رو با هم گشتیم... ... و این هم از عاقبت بازی مثل بابایی فنی هستی دیگه   ...

فکر می کنم 15سالگی واسه ی یه پسر سن تقریبا خاصیه، سن بلوغ، سن کامل شدن، سن بچگی تمام و مرد شدن... دوست دارم این وبلاگ و که دلنوشته های عاشقانه ی مامانه، پانزدهم مردادسال 1405 بهت هدیه بدم... الان که نه ماه و نیم از زندگیه قشنگت سپری شده 29 صفحه ست، یعنی اون سال چند صفحه شده؟؟؟!!! امیدوارم  بشه به اینترنت تا این اندازه اعتماد کرد و این دلنوشته ها مثل حک شدن بر روی تخته سنگی باشن نه همچون نوشته ای  بر  ساحل دریا ... ...

این خوابها زیاد طولانی نیستن، میان روز اتفاق میفتن، باعث خوش اخلاقی نمیشن،با تقی به توقی خوردن به پایان میرسن و زمان کافی واسه کارهای عقب افتاده ی مامانا ایجاد نمی کنن... اغلب هم با غلت خوردن های فراوان همراه هستن... ...

٥شنبه رفتیم خونه ی دوست دوران دانشجوییم، نساء جون، کوروش جون؛ نازگل دوستم نساء که خدا 90.7.7 با اومدنش دل مامان و باباش و شاد کرده... ابوالفضل که تازه از خواب نصفه نیمه بلند شده بود و زیاد سرحال نبود، علاقه ای به بازی نشون نداد و رفت پیش بابایی... کوروش جون و ابوالفضلم از راست به چپ:کوروش جون،بابا بهروز،ابوالفضلم، بابا محسن مهربون پسرم چرا اینقدر لباست نامرتبه؟؟؟!!!از کوروش یاد بگیر مامانی... شب  خوبی بود و بهمون خوش گذشت... ...